عمومی

کارتونهای Looney Tunes هیچگاه نمیمیرند

مجموعه کارتون لونی تونز (Looney Tunes) از آن دسته انیمیشن‌هایی است که تقریبا همه آوازه آن را شنیده و چه بسا بسیاری از قسمت‌هایش هم را تماشا کرده باشند. این مجموعه کوتاه کمدی با محوریت شخصیت محبوب آن، یعنی باگز بانی، توسط برادران وارنر ساخته شده و از سال‌های 1942 تا 1982 در تلویزیون پخش می‌شد و تا امروز هم به سر و شکل مختلف وارد دنیای تلویزیون و سینما شده است.

برای بسیاری، لونی تونز به عنوان یک دستاورد بزرگ در زمینه فیلم‌های کمدی آمریکایی در دوره فیلم‌های صدادار یا فیلم‌های گویا است. این اثری برای مخصوصا آمریکایی‌ها مانند یک کارتون ساده نیست که فقط در صبح روزهای تعطیل خود آن را تماشا کرده باشند، بلکه بهترین اثر کلاسیکی است که با گذشت زمان هرگز قدرت خود را از دست نمی‌دهد. در سال 1959، چند سال قبل از تعطیلی استودیو، چاک چونز (کارگردان لونی تونز) در نامه‌ای به نویسنده اصلی خود، عناوینی مانند Daffy Duck و One Froggy Evening را با فیلم‌های صامت چارلی چاپلین مقایسه کرده بود.

مطلب پیشنهادی:9 انیمیشن کوتاه پیکسار که باید تماشا کنیدکوتاه اما تاثیرگذار
9 انیمیشن کوتاه پیکسار که باید تماشا کنید

اما او حتی نمی‌توانست پیش‌بینی کند که کار خودش و سایر کارگردانان لونی تونز مانند باب کلامپت (خالق توییتی) و باب مک کیمسون (خالق Foghorn Leghorn) تا چه مدت و چه اندازه می‌تواند موفق بماند. به عقیده نویسنده این متن در وبسایت thewalrus در آن زمان طبیعی به نظر می‌رسید که یک کودک متولد 1976 صبح شنبه خود را به تماشای کارتون‌های دهه 40 و 50 میلادی بگذراند. حال نکته اینجاست که بسیاری از افراد نسل‌های بعد، تمایل دارند کارتون لونی تونز را تماشا کنند؛ آثاری که حتی پیش از به دنیا آمدن آن‌خا خلق شده است! بخشی از این قضیه به تاریخچه تلویزیون و تقاضای آن برای عناوین بی‌پایان با هزینه نسبت بالا بود.

بنابراین بخشی از موفقیت پایدار Looney Tunes نشان دهنده قدرت ساده پول است. آن‌ها واقعا برای یک نمایش بزرگ ساخته شده بودند و درحالی که بودجه آن‌ها با کارتون‌های دیزنی قابل مقایسه نبود، زمان و پول بسیار زیادی نسبت به سایر کارتون‌های تلویزیونی در اختیار داشتند. لونی‌ها با سریال‌هایی رقابت داشتند که باید 22 دقیقه در هفته پخش می‌شدند و شبیه آن‌ها بودند: مانند Kissyfur and The Smurfs و Rubik, the Amazing Cube.

موضوع این است که بچه‌ها اهمیت نمی‌دانند کارتون‌های لونی تونز چقدر قدیمی است و برنامه‌های تلویزیونی آنقدر پیچیده نبودند تا رده سنی فیلم‌ها یا وضعیت بد تصویر آن را نشان دهند. به علاوه اینکه، لونی تونز هیجان‌انگیز تر کارتون‌های جدید به نظر می‌رسید. هرچقدر هم که سانسورچی‌ها بخش‌هایی از آن را حدف کنند، نمی‌توانند روح آن را از بین ببرند. کارتون‌هایی که باگز بانی المر فاد را فریب می‌دهد تا به دافی داک تیراندازی کند، با شکایت هرساله والدین کمتر می‌شود.

اما حتی با از بین‌رفتن خشونت، آن‌ها همچنان کارتون‌هایی درباره مردی با تفنگ ساچمه‌ای و دو شخصیت محبوب بودند که قصد تیراندازی به یکدیگر را داشتند. هرقدر که بچه‌ها تماشای Looney Tunes را دوست داشتند، کارتون‌های دیگر هرگز اعتباری را که سزاوار آن بودند به دست نیاوردند و نقدهای اصلی درمورد آن‌ها وجود نداشت. زمانی که کارتون‌های جدید ساخته می‌شدند، تقریبا توسط همه منتقدان، به جز دو نفر نادیده گرفته می‌شدند: جیمز ایجی و منی فاربر.

بعدها پس از شروع نمایش کارتون‌ها در تلویزیون، منتقدان جوان‌تر علاقه‌مند شدند و مجله کامنت فیلم در سال 1975 یک شماره کامل را به کارتون های کلاسیک هالیوود و به ویژه برادران وارنر اختصاص دادند. اما کارگردانان هنوز چیز زیادی درمورد اینکه چرا Looney Tunes بسیار عالی است، صحبت نشده.

اول از همه بیایید محدودیت‌های آن‌ها را بپذیریم. برخی از کمدی‌های بزرگ حتی علاوه بر فضای طنزگونه‌ای که سعی در ایجاد آن دارند، بسیار تاثیرگذار و عمیق نیز هستند. چند کارتون Looney Tunes وجود دارد که باید آن‌ها را جدی گرفت، مانند : One Froggy Evening، که در واقع تمثیلی از طمع انسا‌ن‌ها را نشان می‌‌دهد. اما بیشتر کارتون‌ها، کمدی محض هستند و خارج از آن پیام یا مضمونی برای ارائه ندارند. برخلاف کمدی‌های صامت بزرگ، اکثر شخصیت‌های ساخته برادران وارنر عمق ندارند. چاپلین، باستر کیتون و هارولد لوید همگی شخصیت‌هایی خلق کردند که نه‌تنها طنز بودند، بلکه میل انسان به عشق و احترام را نیز در ذهن مخاطبان شلعه‌ور ساختند. نکته اصلی اینجاست که آن‌ها واقعی به نظر می‌رسند و ما می‌توانیم حتی هنگامی که کار خنده‌داری انجام نمی‌دهند آن‌ها را دوست داشته باشیم.


خرید فلش مموری طرح باگز بانی ظرفیت 64 گیگابایت

منطق کارتونی همچنین اجازه می دهد تا اتفاقاتی بیفتد که کاملاً با داستان واقعی متناقض است. در این فیلم این جهش‌های منطقی شامل غذا می شود. در یک صحنه، کاستلو در حال خوردن یک سیب نشان داده می‌شود در حالی که بابیت آماده می‌شود تا او را به سمت لانه توییتی پرتاب کند. المان دیگری وجود دارد که کارتون برادران وارنر را حتی از بهترین آثار استودیوهای دیگر متمایز می کند. لونی تونز قدرتی بر تماشاگر دارد که فراتر از کیفیت لحظه‌های طنز آن است. مقایسه کارتون برادران وارنر با موسیقی عمدی است. قدرت موسیقی به شکلی است که ما را وادار می‌کند چیزهایی را احساس کنیم که گفتن آن آسان نیست لونی تونز نیز قدرتی فراتر از کلام دارد.

هر اتفاقی که در آینده بیفتد، تعداد کمی از فرنچایزها می‌توانند با توانایی Looney Tunes در پیشرفت و حتی رشد مخاطبانش فقط بر اساس قدرت مواد قدیمی اش مقایسه شوند. برخی از شخصیت‌ها برای زنده نگه داشتن آن‌ها به مواد جدیدی نیاز دارند، زیرا سلیقه‌ها و سبک‌ها بسیار تغییر می‌کند و یک نسل چیزهای مشابه دیگری را دوست ندارد.


مطلب پیشنهادی:معرفی بهترین انیمیشن‌های زیر 90 دقیقهاز جادوهای فانتزی هایائو میازاکی تا معجون پیکسار و دیزنی
معرفی بهترین انیمیشن‌های زیر 90 دقیقه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + پانزده =

دکمه بازگشت به بالا